Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, keçiler berber iken, develer tellal iken, mandalar hamal iken, horozlar imam iken.. Ben dedemin beşiğini, tıngır mıngır sallar iken. Anam kaptı yarmayı, ben kavradım sarmayı-Anam dedi bırak sarmayı.. Ben dedim, sen de bırak yarmayı. Anam bıraktı yarmayı.. Fırladım kaçtım anahtar deliğinden. Gittim, gittim.. Tam altı ay yürüdüm.. Arkama bir baktım ki ne göreyim? Bir karış yol gitmişim. Neyse tekrar başladım yürümeye, bu kez, bir altı ay daha gittim. Bir kulak verdim ki, tellallar bağırıyor. “Kırk kazan keşkekle kırk kazan yoğurdu kim yiyecek?” diye. Hemen eve gittim. Bir kavak ağacı vardı, kırk kişi tuttum yontturdum; kırk kişi tuttum oydurdum. Bir kepçe yaptırdım. Omuzladım kaldırdım, dizlerimi daldırdım.. Kırk kazan keşkekle kırk kazan yoğurdu, o kepçeye aldırdım. Öyle bir yuttum ki, dudaklarımın bile haberi olmadı..
Neyse ayrıldım oradan. Gittim gittim, bir memlekete vardım. Bir kahveye girdim. Baktım hepsinin gözleri parlıyor. Gözleriniz neden parlıyor öyle? dedim. Evlendik de ondan, dediler.
Beni de evlendirin dedim, olur dediler.
Aldılar bana bir kız. Boyunu sorsan minare kadar, gözleri lokma tavası, memeleri un çuvalı kadar. Sümükleri sarkar, görenler korkar.. Allahım yandım dedim beni kurtar.. Kaç bakalım kaçmaz mısın.. Git bakalım gitmez misin. İndim sarayın bahçesine. Baktım ki çiçekçiler çiçek, gülcüler gül aşılıyor. Haşlama-cılar haşlama haşlıyor.. Susun! Masalcı masala başlıyor.
|
