|
Kategori:
okunası yazılar
|
|
Bir GüL ile bahar gelir mi? |
Sorun bu soruyu! Ya da soruyu şöyle sorun:
“Bir insan ne yapabilir ki?”
Herkes kendine dönüp sorsun: “Bir gülle bahar gelir mi?”
ya da “Bir insan ne yapabilir?”
Bu sorunun cevabını merak edenler, kokusu çağları aşıp bize kadar ulaşan
“Medine’nin Gülü”ne baksınlar,
âlemlere rahmet Hz Muhammed’e (s.a.v.) baksınlar
Ki, O bir güldü Çölün ortasında açmış bir gül
Bıtırak tarlasına döndürülmüş bir dünyaya baharı müjdeleyen bir gül
Cins bir gül fidanıydı, bu açık Çünkü vahiy adeta,
“Neden başkasını değil de beni seçtin Rabbim!”
sorusuna bir cevap olsun diye,
O’nu şöyle tanıtmıştı:
“Çünkü, Sen muhteşem bir ahlâka sahipsin!”
Bu gül fidanını Allah seçmişti
Cebrail gibi cins bir bahçıvanın elleriyle,
vahyin projesine uygun olarak yetiştirildi
Vahyin O Gül’e dönük iki tasarrufu vardı:
Tanıtmak ve inşa etmek
Ama daha çok da inşa etmek
O’nu vahiy inşa etti Öyle bir inşa ki bu, sonunda O,
“ahlâkı Kur’an olan” biri oldu
Adeta O, şu sorunun canlı cevabıydı:
“Kur’an’ı insana dönüştürsek, ortaya nasıl biri çıkardı?”
Bu sorunun cevabı belliydi: Efendimiz (s.a.v.)
O’nu kitaba çevirmek mümkün olsaydı, ortaya nasıl bir şey çıkardı?
Bu sorunun da cevabı belliydi: Kur’an vahyi
İşte O Gül, çölün ortasında tek başına açtığında,
kimse bir gül ile baharın geleceğini düşünemezdi
Öye ya; bir çiçekle bahar gelir miydi?
Eğer o çiçek baharı doğuracak bir bedeli ödemeyi göze alırsa, evet
Bir çiçekle bahar gelirdi Üstelik bu bahar bin bahara bedel bir bahar olurdu
Öyle ki, bu baharın getirdiği kokuyu bin güz silemezdi
Üzerinden geçen asırlar,
o baharın yeryüzünü yeşertme potansiyelini yok edemezdi
Ne kadar şiddetli geçerse geçsin,
her kış istese de istemese de sonunda
o baharın hizmetkârı olmak zorunda kalırdı
Bir insan ferişta olsa ne yapabilirdi ki?
Ferişta olmasına gerek yok,
ölümlü biri olarak dahi bir insan tüm bir dünyayı omuzlayabilir,
bıtırak tarlasına dönmüş bir dünyayı gülistana çevirebilirdi
Yeter ki, imanı sınırsız bir imkân bilsin
Yeter ki, O Gül’ün bıraktığı mirasa ihanet etmeyip sadakat göstersin
Yeter ki, O Gül’ün kokusunu duyan bir yüreğe sahip olsun
Efendimiz (s.a.v.)
bir çiçekle gelen baharın ir bir kişiyle yeryüzünün
gülistana dönüştürüleceğinin en güzel örneğiydi.
Gül olmak isteyenlere, “adam” olmak isteyenlere,
bıtıraklara karşı mücadele etmek isteyenlere…
O’nun örnekliği, en sonunda gelip bir ilahi yasanın şahsında somutlaşıyordu:
Bedelsiz ödül olmaz Bakın şu örneklere:
O, Taif’e bir umut diyerek gitmişti
Çünkü Mekke’nin kini,
O’nun varlığını ortadan kaldırmayı düşünecek noktaya gelmişti
Taif’te gülle karşılanmayı umarken gülleyle, taşla, küfürle, hakaretle karşılaştı
Kan-revan geri döndü Fakat Mekke’sine de giremedi
Bu öyle bir bedeldi ki,
artık “gücün bittiğinin, kuvvetin tükendiğinin” resmiydi
Ve koyverdi çığlığını: “Bittim ya Rabbi!”
Bu çığlığı bekliyordu öteler “Yettim kulum!” nidası bunun ardından gelecekti
Çünkü, Allah’ın yasası buydu:
Biten ve bittim diyene, “Allah’ın yardımı ne zaman?” diyene,
“Allah’ın yardımı çok yakın!” diyen bir Rahîm Rab vardı
İşte, O’nun için ilahi yardım Sevr Dağı’nın tepesinde geldi
Peki, oraya kadar çıkmak şart mıydı?
Tepede gelen yardım, dibinde gelemez miydi?
Evet, öyle! Çünkü ilahi yasa bu Allah yasasını,
muhatap Âlemlere Rahmet Efendimiz (s.a.v.) bile olsa bozmazdı
Peki, biz neyi bekliyoruz? O evrensel Gül için bozmadığı yasayı,
biz dikenler için bozmasını mı? İşte bu olmayacak...
Dünyanın Gül’üne, sonsuz salât ve selam ile…
S.A.V.
Bu sayfayı paylaş!
|
|
|
| Tarih: 8.9.2009-01:28:29 | Gönderen: Fazilet | Okunma: 181 | Bu konuyu seç
|
|
|
|
Fikirler (0) |
|
|
|
Hepisini göster |
|
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.(üye değilseniz kayıt olmalısınız).
|
| |
|
|
